โตขึ้น...ฉันจะเป็นท้องฟ้า...เป็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่สุดสายตา
ให้ผู้คนได้เงยหน้าขึ้นมองยามทุกข์ใจ
ไม่เอา...ฉันจะเป็นท้องทะเล...ให้ผู้คนที่เดินก้มหน้าได้มองเห็นยามไร้สิ้นหนทางก้าวต่อ จะเป็นท้องทะเลรองรับน้ำตาที่ฟ้าหลั่งลงมายามทุกข์ใจ
ไม่เอา..งั้นข้าจะเป็นภูผาที่ตั้งตระหง่าน แข็งแกร่ง ไม่อ่อนแอ ไม่หวั่นไหว ไม่หลั่งน้ำตา
งั้นฉันจะเป็นสายลม สายลมที่อบอุ่น จริงใจ ห่วงใยภูผาที่ชอบทำเป็นเข้มแข็ง
ข้าจะเป็นพระอาทิตย์ เป็นดวงดาวใหญ่ที่สอนให้โลกได้เรียนรู้ถึงความสว่างไสว เป็นแสงนำทางจิตใจเมื่อผู้คนไร้สิ้นความหวัง
งั้นข้าจะเป็นพระจันทร์ ..ให้คืนวันของพระอาทิตย์ไม่เปล่าดาย พระจันทร์ทีี่แม้ไม่พบกัน แต่ก็ยังรู้้ว่ายังอยู่ตรงนี้เสมอไม่เคยทอดทิ้งไปไหน...พระจันทร์ที่รู้ว่าพระอาทิตย์ขี้เหวาเพียงใด เมื่อต้องทำหน้าที่โดยไม่มีแม้แต่ดวงดาวสักดวงคอยเคียงข้าง.......!!




จะเก็บวัน...เก็บเวลา...ที่เลยผ่าน
ต่อให้กาล...ผันเปลี่ยนจน...พ้นหนุ่มสาว
จะเก็บภาพ...ทุกวันวาน...ของเรื่องราว
ให้ยืนยาว...แม้คราวสิ้น...ลมหายใจ
*๖/๑๑